Körper

…Ως πότε οι άνθρωποι θα βασανίζουν το Σώμα τους για να  εξαγνιστούν….

Τις περισσότερες φορές ξεχνάμε ότι το έχουμε. Κάποιες το αντιλαμβανόμαστε σαν μια κινούμενη μάζα που κινείται μαζί μας όταν κινούμαστε, που το σέρνουμε μαζί μας όπου πάμε. Άλλες φορές το μετακινούμε χωρίς να μας ταλαιπωρεί. Άλλες σαν βάρος, σαν φορτίο.

Υπάρχουν φορές που νιώθουμε να μας μετακινεί αυτό. Σαν να μην έχουμε κανέναν έλεγχο πάνω του. Σερνόμαστε πίσω του. Αφηνόμαστε όπου μας πάει.

Ζωντανεύει ξαφνικά όταν πονάμε. Ένας οξύς του πόνος σε ένα του σημείο. Είναι οι στιγμές που το νιώθουμε ξαφνικά σαν κυρίαρχο, είμαστε μαζί του σε διάσταση.

Άλλες φορές θέλουμε να το ζωντανέψουμε εμείς, για να νιώσουμε ζωντανοί. Άλλες πάλι να το πονέσουμε, να του κάνουμε κακό, όπως σε έναν άσπονδο εχθρό, για να νιώσουμε ότι το νικάμε, ότι καταστρέφοντάς το υπάρχουμε. Αναγεννιόμαστε πάνω στις στάχτες του, πάνω στον τοίχο της αντίστασής του, ανακουφιζόμενοι ότι υπάρχει κάπου κάτι πέρα από εμάς. Ένα απόλυτο όριο. Αυτό.

Είναι οι στιγμές που πιστεύουμε ότι μετά τον θάνατό του εμείς θα συνεχίζουμε να υπάρχουμε. Ή μόνο τότε θα αρχίσουμε να ζούμε.

Άλλοτε πάλι, το σκεφτόμαστε ιατρικά, με όρους υγιεινής. Να το θρέψουμε σωστά, να το γυμνάσουμε, να το βγάλουμε βόλτα, σαν ένα κατοικίδιο ή ένα παιδί που αγαπάμε ως το μόνο τελικά που έχουμε απόλυτα δικό μας, το μόνο που ολοκληρωτικά μας ανήκει και νιώθουμε ένοχοι να παρατήσουμε. Ή φοβόμαστε μην αρρωστήσει και σκοτώσει και εμάς. Σαν να είμαστε κάτι άλλο από το Σώμα μας. Σαν να είμαστε ήδη δύο.

Το σώμα όμως δεν είναι μόνο μια συμπαγής μάζα. Είναι και ρευστό. Είναι τρύπιο. Έχει πόρους. Οι πόροι δακρύζουν. Ό,τι παράγεται από Σώμα συνεχίζει να είναι Σώμα;

Τα ρευστά ανακινούν συγκινήσεις. Οι συγκινήσεις φυσιολογικές αντιδράσεις. Και το αντίθετο. Το άγχος, ως χτύποι καρδιάς, ως καρδιακοί παλμοί, είναι Σώμα;

Όταν ερωτευόμαστε; Ποιά όψη του σώματός μας ανακαλούμε εκεί; Eκεί σαν να γίνεται κάτι ακόμη πιο περίεργο: Σαν ξαφνικά να θέλουμε να γίνουμε το Σώμα του Άλλου. Ή να το κατακτήσουμε. Όταν είμαστε πολύ ερωτευμένοι νιώθουμε ότι δε μας ανήκουμε. Σαν να είμαστε μέσα σε άλλο Σώμα.

Όταν το χτυπάει αέρας; Ή η μυρωδιά της βροχής; Όταν κολυμπάμε; Όταν ουρλιάζουμε; Σε ποιά απ’ όλες τις παραπάνω περιπτώσεις νιώθουμε περισσότερο το σώμα σαν σώμα;

Το Σώμα έχει μνήμη; Tα κύτταρά του έχουν εγκέφαλο; Noυ; Συνείδηση; Σκέφτεται το σώμα; Έχει γλώσσα; Μιλάει;

Κάθε φορά όταν μιλάμε για Σώμα αναφερόμαστε σε κάτι άλλο. Και κάθε φορά χρησιμοποιούμε γι’ αυτό το άλλο την ίδια λέξη.

Πάντα όμως μας ξεγλιστράει, κάτι μας χωρίζει από αυτό. Ποτέ δε μπορούμε να νιώσουμε ένα μαζί του.

H ανάλυση μας βοηθάει μέσα από τα διαφορετικά του πρόσωπα να αντικρίσουμε την Πληγή του. Να την ακούσουμε περισσότερο. Ίσως και να αρχίσουμε να την καταλαβαίνουμε. Η ανάλυση μέσα από τους παλμούς του χρόνου, όπως παράγει χώρο, μπορεί μέσα από τη συνάντηση με την Πληγή να γεννήσει καινούργιο Σώμα.Der folgende Text wurde von den Gedanken eines Analysanden inspiriert, der am Zentrum behandelt wurde, so viele Sätze sind in der Nähe ihrer ursprünglichen Formulierung. Ich danke ihm dafür, fuer sein Vertrauen und fuer Alles, was Ich von ihm gelernt habe.

…..Bis wann werden die Menschen ihre Körper quälen um ihre Seelen zu säubern…

Meist vergessen wir, dass wir ihn haben. Manchmal verstehen wir ihn als eine sich bewegende Masse, die uns bewegt, wenn wir uns bewegen, oder die von uns gezogen wird, da wo wir hingehen. Manchmal bewegen wir ihn ohne Muehe. Unter anderen Umstaenden als Gewicht, als Ladung.

Ein anderes Mal, haben wir das Gefühl dass er uns bewegt. Als ob wir keine Kontrolle über ihn haben. Dass wir ihm folgen. Wir lassen uns dorthin gehen, wo er hingeht.

Er kommt ploetzlich ins Leben wenn wir in Schmerz sind. Ein stechender Schmerz in einem Punkt. Es sind die Momente, in denen wir plötzlich das Gefühl haben, dass er souverän ist. Wir sind schon mit ihm in Scheidung.

Ein anderes Mal wollen wir ihn beleben, um lebendig zu fühlen. Es kann auch der Fall sein, dass wir ihn schmerzen wollen, ihm schaden, wie ein unerbittlicher Feind, um zu fühlen, dass wir gewinnen, dass ihn zerstörend wir existieren. Wir regenerieren uns auf seiner Asche, über die Mauer seines Widerstands, mit dem erleichternden Gefuehl, dass etwas jenseits von uns existiert. Eine absolute Grenze. Es.

Es sind die Momente, wann wir glauben, dass wir nach dem Tod weiter bestehen. Oder dass wir nur dann zu leben anfangen.

Zu anderer Zeit betrachten wir ihn medizinisch, in Bezug auf die Hygiene. Um ihn richtig zu ernähren, zu ueben, mit ihm spazieren zu gehen, wie mit einem Tier oder einem Kind, das wir lieben, weil wir ihn völlig als absolut zu uns gehoerend besitzen wollen, und uns völlig schuldig fühlen, es aufzugeben. Oder weil wir fürchten, dass er krank wird, damit er uns tötet. Als ob wir etwas Anderes als unser Koerper waeren. Als ob wir schon zwei waeren.

Der Körper ist aber nicht nur eine feste Masse. Er ist fließend. Er ist undicht, loechrig. Er hat Poren. Die Poren weinen. Was auch immer vom Koerper produziert wird, ist es weiterhin Koerper?

Die Flüssigkeit weckt Emotionen. Die Emotionen physiologische Reaktionen. Und das Gegenteil. Stress als Herzschlag, als Herzfrequenz, gilt noch als Koerper?

Wenn wir uns verlieben, welchen Aspekt unseres Körpers machen wir dann geltend? Dann ist etwas noch Ueberraschenderes zu sehen: Es ist so, als ob wir plötzlich der Körper eines anderen werden moechten. Um ihn zu beherrschen. Wenn wir sehr verliebt sind, fuehlen wir uns nicht zugehoerig. Als ob wir in einem anderen Körper waeren.

Als ihn die Luft schlaegt? Der Geruch vom Regen? Wenn wir schwimmen? Oder schreien? In welchem von all diesen Fällen fühlen wir uns den Körper eher wie einen Körper?

Hat der Koerper Gedaechtnis? Haben seine Zellen Gehirn? Geist? Bewusstsein? Denkt der Körper? Hat er eine Sprache? Spricht er?

Jedes Mal, wenn wir über den Koerper reden, geht es um etwas Anderes. Und jedes Mal setzen wir bei diesem anderen Koerper das gleiche Wort.

Etwas windet immer von ihm heraus, das uns von ihm immer trennt. Wir koennen nie das Gefühl haben, dass wir eins mit ihm sind.

Die Psychotherapie hilft uns, seine verschiedenen Gesichter zu sehen. Um ihn etwas mehr zu hören. Vielleicht um zu beginnen ihn mehr zu verstehen.

Psychotherapie durch die Impulse der Zeit, und den von ihr produzierenden Raum, ist imstande, durch das Treffen mit dem alten einem neuen Körper hervorzubringen.