Body

…Ως πότε οι άνθρωποι θα βασανίζουν το Σώμα τους για να  εξαγνιστούν….

Τις περισσότερες φορές ξεχνάμε ότι το έχουμε. Κάποιες το αντιλαμβανόμαστε σαν μια κινούμενη μάζα που κινείται μαζί μας όταν κινούμαστε, που το σέρνουμε μαζί μας όπου πάμε. Άλλες φορές το μετακινούμε χωρίς να μας ταλαιπωρεί. Άλλες σαν βάρος, σαν φορτίο.

Υπάρχουν φορές που νιώθουμε να μας μετακινεί αυτό. Σαν να μην έχουμε κανέναν έλεγχο πάνω του. Σερνόμαστε πίσω του. Αφηνόμαστε όπου μας πάει.

Ζωντανεύει ξαφνικά όταν πονάμε. Ένας οξύς του πόνος σε ένα του σημείο. Είναι οι στιγμές που το νιώθουμε ξαφνικά σαν κυρίαρχο, είμαστε μαζί του σε διάσταση.

Άλλες φορές θέλουμε να το ζωντανέψουμε εμείς, για να νιώσουμε ζωντανοί. Άλλες πάλι να το πονέσουμε, να του κάνουμε κακό, όπως σε έναν άσπονδο εχθρό, για να νιώσουμε ότι το νικάμε, ότι καταστρέφοντάς το υπάρχουμε. Αναγεννιόμαστε πάνω στις στάχτες του, πάνω στον τοίχο της αντίστασής του, ανακουφιζόμενοι ότι υπάρχει κάπου κάτι πέρα από εμάς. Ένα απόλυτο όριο. Αυτό.

Είναι οι στιγμές που πιστεύουμε ότι μετά τον θάνατό του εμείς θα συνεχίζουμε να υπάρχουμε. Ή μόνο τότε θα αρχίσουμε να ζούμε.

Άλλοτε πάλι, το σκεφτόμαστε ιατρικά, με όρους υγιεινής. Να το θρέψουμε σωστά, να το γυμνάσουμε, να το βγάλουμε βόλτα, σαν ένα κατοικίδιο ή ένα παιδί που αγαπάμε ως το μόνο τελικά που έχουμε απόλυτα δικό μας, το μόνο που ολοκληρωτικά μας ανήκει και νιώθουμε ένοχοι να παρατήσουμε. Ή φοβόμαστε μην αρρωστήσει και σκοτώσει και εμάς. Σαν να είμαστε κάτι άλλο από το Σώμα μας. Σαν να είμαστε ήδη δύο.

Το σώμα όμως δεν είναι μόνο μια συμπαγής μάζα. Είναι και ρευστό. Είναι τρύπιο. Έχει πόρους. Οι πόροι δακρύζουν. Ό,τι παράγεται από Σώμα συνεχίζει να είναι Σώμα;

Τα ρευστά ανακινούν συγκινήσεις. Οι συγκινήσεις φυσιολογικές αντιδράσεις. Και το αντίθετο. Το άγχος, ως χτύποι καρδιάς, ως καρδιακοί παλμοί, είναι Σώμα;

Όταν ερωτευόμαστε; Ποιά όψη του σώματός μας ανακαλούμε εκεί; Eκεί σαν να γίνεται κάτι ακόμη πιο περίεργο: Σαν ξαφνικά να θέλουμε να γίνουμε το Σώμα του Άλλου. Ή να το κατακτήσουμε. Όταν είμαστε πολύ ερωτευμένοι νιώθουμε ότι δε μας ανήκουμε. Σαν να είμαστε μέσα σε άλλο Σώμα.

Όταν το χτυπάει αέρας; Ή η μυρωδιά της βροχής; Όταν κολυμπάμε; Όταν ουρλιάζουμε; Σε ποιά απ’ όλες τις παραπάνω περιπτώσεις νιώθουμε περισσότερο το σώμα σαν σώμα;

Το Σώμα έχει μνήμη; Tα κύτταρά του έχουν εγκέφαλο; Noυ; Συνείδηση; Σκέφτεται το σώμα; Έχει γλώσσα; Μιλάει;

Κάθε φορά όταν μιλάμε για Σώμα αναφερόμαστε σε κάτι άλλο. Και κάθε φορά χρησιμοποιούμε γι’ αυτό το άλλο την ίδια λέξη.

Πάντα όμως μας ξεγλιστράει, κάτι μας χωρίζει από αυτό. Ποτέ δε μπορούμε να νιώσουμε ένα μαζί του.

H ανάλυση μας βοηθάει μέσα από τα διαφορετικά του πρόσωπα να αντικρίσουμε την Πληγή του. Να την ακούσουμε περισσότερο. Ίσως και να αρχίσουμε να την καταλαβαίνουμε. Η ανάλυση μέσα από τους παλμούς του χρόνου, όπως παράγει χώρο, μπορεί μέσα από τη συνάντηση με την Πληγή να γεννήσει καινούργιο Σώμα.

This short compilation of thoughts was inspired by the sessions of an analysand treated at the Center, so some phrases are close to their original wording. I thank him for allowing me to use part of his material, for what he taught me and for his trust.

Until when will people torture their bodies to purify their souls ….

Most often we forget about it. Sometimes we see it as a moving mass that moves with us when we move, which is pulled by us wherever we go. Sometimes it moves without troubling us. Some other it burdens us like an unbearable weight.

There are times when we feel that it moves us. As if we have no control over it. We merely crawl behind it. We are left wherever it goes.

When we are in pain it suddenly comes alive. A sharp pain in one of its parts. These are the times when it completely takes hold. We are in a split with it.

Other times we want to enliven it, in order to feel alive. Some others to inflict pain on it, to hurt it, like an implacable enemy, in order to feel that we win, that destroying it we exist. We are born again on its ashes, against its wall of resistance, with the relief that there is something beyond us. An absolute limit. It.

These are the moments when we believe that after its death we will continue to exist. Or that only then will we begin to live.

Or again, we start to think about it in terms of hygiene. To nourish it properly, to exercise it, to take it for a walk, like a pet or a child we love as the only thing that we completely possess, that is completely ours, and which we feel guilty to give up. Or else we fear that it will get sick and kill us. As if we were something other than our Body. As if there were already two of us.

On the other hand, the Body is not a solid mass. It Is fluid. It leaks. It has sources. It produces tears. Whatever is produced by a Body does it still continue to be a Body?

These liquids stir emotions. Emotions physiological reactions. And the opposite. Is stress as heartbeat, as heart rate, Body?

When we fall in love? What aspect of our body do we then recall? At those times we are in front of an even more surprising Event: We suddenly want to become the body of AnOther. Or to inhabit it, to conquer it. When we are in love we feel that we do not belong us.

When air strikes it? Or the smell of the rain? When we swim? When we scream? In which of all these cases do we feel our Body more like our Body?

Does the Body have a memory? Do its cells have brain? Intellect? Consciousness? Does the Body think? Does it have language? Does it speak?

Every time when we talk about the Body we refer to something else. But every time we use the same word.

Something of it always escapes us, something which separates us from it. We can never feel totally one with it.

Psychotherapy helps us see its different faces. Listen to it more. Perhaps begin to understand it. Psychotherapy, through the pulses of time as it produces space, is able through the encounter with the old to create new Body.