Νέες Οπτικές

Το ψυχαναλυτικό ζητούμενο μοιάζει στις μέρες μας να κινείται εντός ενός αδιεξόδου. Από τη μια, γίνεται λόγος για τη ΄΄λειτουργικότητα΄΄ ή το ΄΄καλό΄΄ του αναλυόμενου. Από την άλλη, για την ΄΄αλήθεια΄΄, ή την ΄΄επιθυμία΄΄ του. Στην πρώτη περίπτωση υπονοοείται σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό μια έννοια αλλαγής ή προσαρμογής σε μια πραγματικότητα. Στη δεύτερη γίνεται λόγος για αποκατάσταση  ή κατασκευή μιας αλήθειας. Οι σύγχρονες όμως επιστημονικές και φιλοσοφικές εξελίξεις, καθώς και η ίδια η ιστορική γύρω μας συγκυρία, καθιστά πλέον σαφές ότι η μόνη αλήθεια και πραγματικότητα, για την οποία μπορεί να γίνει λόγος, είναι αυτή του Πόνου της εμμένειας στο μετέωρο πολλών αληθειών και πραγματικοτήτων. Η ψυχαναλυτική θεωρία εμπλουτίζεται συνεχώς από εκεί που την άφησε ο Μπίον και ο Λακάν, το ίδιο και η φιλοσοφία και η μοντέρνα θεώρηση της επιστήμης, από εκεί που την άφησε ο Φεγιεράπμεντ, ο Ντελέζ και ο Ντεριντά. Κινούμενος πολυμετωπικά ανάμεσα σε πολλαπλά επίπεδα ο «σύγχρονος» άνθρωπος καλείται να δέσει αλήθειες και πραγματικότητες επάνω στην οντολογική αναπηρία του ¨Πόνου της Εμπειρίας” του, λειτουργώντας σαν ελεύθερος καλλιτέχνης του εντροπικού εαυτού του.