Οντοοανάλυση

  Το ΑΚΕΨΥ ανοίγει την ψυχανάλυση στον 21ο αιώνα, όπως καθίσταται αναγκαίο από τις νέες πραγματικότητες.

Μια ανάλυση, στα σύγχρονά της συμφραζόμενα, δεν αφορά στην αποκάλυψη  ενός ¨κρυμμένου¨ ασυνείδητου Νοήματος, και τη μετέπειτα απαρτίωσή του στο Πραγματικό εντός του Εγώ (φροϋδική κατεύθυνση), [Wo Es war soll Ich werden=Eκεί που ήταν Εκείνο θα γίνει Εγώ], υποσχόμενη στο υποκείμενο πρόσβαση σε ένα αντικείμενο αλλά πλέον υπο συμβιβασμό, ούτε στον συντονισμό με μία ήδη εκεί, μη ενταγμένη στο Συμβολικό φέτα του Πραγματικού ως Ασυνείδητο αυτό το ίδιο (λακανική κατεύθυνση), υποσχόμενο στο υποκείμενο πρόσβαση σε ένα μικρό μερικό αντικείμενο α, αυτό μιας αδύνατης απαγορευμένης απόλαυσης, απενοχοποιώντας το ως προς αυτό. Γιατί στην πρώτη περίπτωση δίνεται η υπόσχεση ενός προσαρμοσμένου στην απόλαυση παντοδυναμικού «Εγώ», ενώ στη δεύτερη ενός ύπουλα απροσάρμοστου «Αυτό», κάτι που και στις δύο περιπτώσεις ενισχύει την ναρκισσιστική παντοδυναμία του υποκειμένου, την αδυναμία δηλαδή για Αγάπη.

Αφορά, αντιθέτως, σε έναν εντελώς καινούργιο τρόπο Σκέψης για το Πραγματικό, όπως περιδινείται αιμορραγούν γύρω από το εγγενές εκείνο όριο, καθορισμένο σε όλα τα ζωντανά όντα από τον Θάνατο εν είδει «Υπερεγώ».

Μια Οντοοανάλυση λοιπόν, πριν και πάνω από όλα, αφορά στη διάσχιση της Πληγής του Ανθρώπινου Ζωντανού πίσω από το Σύμπτωμα, όπως αποτυχημένα έχει αποτελέσει απόπειρα διαφυγής και απόδρασης από την επεξεργασία του Μίσους, του Μένους, του ΦΘόνου και της Θλίψης που προκαλεί ο Πόνος των διαφορετικών προσώπων των οντολογικών Ευνουχισμών του Θανάτου πίσω από το εκάστοτε Τραύμα, που στην μη οντολογική τους θέαση, την μη οντολογική τους δηλαδή Αποδοχή, Αντοχή, Ανοχή και Ενοχή, επέκεινα του Καλού και του Κακού, παίρνουν το πρόσωπο αποκλειστικά του Κακού ως Σύμπτωμα για το υποκείμενο, που έχει βιώσει ότι δεν είναι ισόποσα δικαιωμένο οντολογικά ως προς το αντικείμενο με όλα τα άλλα όντα, αλλά ότι του έχει χορηγηθεί Νομή από «λιγότερο αντικείμενο». Σκοπός άρα της Οντοανάλυσης γίνεται η αποφυγή της λίμνασης σε ένα προσαρμοσμένο στο Καλό «Εγώ» (φροϋδικό ζητούμενο) ή σε ένα πιο απενοχοποιημένο στο Κακό «Αυτό» (λακανικό αιτούμενο, που διαιωνίζει όμως έτσι υπογείως την πόλωση ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό), ως υπεραναπληρώσεις για ένα «λιγότερο αντικείμενο», προς την κατεύθυνση του ανοίγματος σε έναν αυθεντικότερο εαυτό επάνω στη βάση ενός οντολογικά επανανοηματοδοτημένου ευνουχισμένου «Υπερεγώ», διασχισμένο από τον Νόμο εκείνο που νέμει το ίδιο σε όλους, άρα τον πιο δίκαιο, επέκεινα του Καλού και του Κακού, του Νόμου του Θανάτου, επάνω στο φόντο της ίδιας για όλους από αυτόν Πληγής.

Γιατί η τελειοποίηση του «Κακού» εν είδει Συμπτώματος επέκεινα του Καλού και του Κακού μέσω του ανοίγματος στον οντολογικό του Πόνο είναι η μόνη υπόσχεση ανοίγματος στην Συν-Πόνια/Συμπόνια, επάνω στη Συν-Πληγή/Συμπληγή, και κατ” επέκταση στην Αγάπη.

 

 Το κείμενο περιέχει αποσπάσματα από την ανακοίνωση του Δημήτρη Σδρόλια «Life and Deaths of the Freudian Unconscious» στο 23ο Παγκόσμιο Συνέδριο Φιλοσοφίας, την ανακοίνωση «Derrida against Derrida or What does Derrida want: Jacque Derrida’s “post-deconstructive” desideratum in his interview to Jean-Luc Nancy» στο 6ο Παγκόσμιο Συνέδριο «Derrida Today», αλλά κυρίως από τη διδακτορική του διατριβή «Cogito Mortis: Από τον θάνατο του Υποκειμένου στο Υποκείμενο του Θανάτου» (Εκδόσεις Νήσος, Αθήνα, 2017).. Τα δυο άρθρα έχουν δημοσιευθεί στο Blog του site για όποιον θα επιθυμούσε να εμβαθύνει. ,