Κινηματογραφική θεραπεία

Ενώ στις προηγούμενες μορφές ψυχοθεραπείας κανείς διερευνά το σύμπτωμα-πρόβλημά του είτε μέσω του λόγου (ανάλυση, ψυχοθεραπεία) είτε μέσω του σώματος, (δραματοθεραπεία), εδώ ο θεραπευόμενος το διερευνά μαζί με άλλους, εντός μιας κινηματογραφικής ομάδας, μέσω των αισθήσεων.

Λέγοντας αίσθηση, εννοούμε και την αίσθηση ως αίσθηση και την αίσθηση ως αίσθημα, και κατ’ επέκταση ως συναίσθημα. Όλη αυτή η διαδικασία επξεργασίας μέσω τως αισθήσεων και των συναισθημάτων, λαμβάνει χώρα μέσω της εικόνας. Και μάλιστα όχι μιας οποιασδήποτε εικόνας, (που θα αφορούσε μονόπλευρα στην όραση), αλλά μέσω της κινηματογραφικής εικόνας η οποία περιλαμβάνει ήχο, και η οποία μέσω του μοντάζ και των πολυσχιδών τεχνικών του, φτάνει όχι μόνο να περιλάβει μια σειρά και από άλλες αισθήσεις, αλλά όπως πάλεψε και ο Ντελέζ στο ριζοσπαστικό έργο του για το σινεμά να αποδείξει, δημιουργεί και νέες.

Η κινηματογραφική θεραπεία πραγματοποιείται μέσω της πλοήγησης που λαμβάνει χώρα μέσα από έναν κύκλο πολύ προσεκτικά επιλεγμένων ταινιών, οι οποίες στη συγκεκριμένη σειρά τους προβολής αναπτύσσουν σταδιακά έναν προβληματισμό γύρω από ποικίλες περιοχές ενδιαφέροντος, προβληματισμός που κορυφώνεται στον εντοπισμό της εκάστοτε ατομικής μορφής δυσλειτουργίας. Μετά από κάθε προβολή ακολουθεί συζήτηση εντός της ομάδας, αναπτύσσοντας τον ελεύθερο συνειρμό γύρω από τις εκάστοτε προβληματικές περιοχές.

Ο ενδιαφερόμενος για αυτού του είδους τη θεραπεία γίνεται κατανοητό ότι ανήκει στους ανθρώπους που ευχαριστιούνται αρχικά να κινητοποιούνται αισθητηριακά ως θεατές, σαν να ήταν έξω από το προβλημά τους, και αυτούς που δεν απολαμβάνουν να μιλάνε τόσο άμεσα και αναλυτικά για αυτό, αλλά να το επεξεργάζονται μέσω περισσότερο προσωπικών διαδρομών, μέσα από μια περισσότερο ιδιωτική γλώσσα, χωρίς όμως να τους ενοχλεί και η παρουσία γύρω τους των άλλων, της υπόλοιπης ομάδας.

Αυτή η θεραπεία θα ταίριαζε περισσότερο σε ανθρώπους που θέλουν να πουν για το πρόβλημά τους, χωρίς να θέλουν απαραίτητα να μιλήσουν για αυτό.