Δραματοθεραπεία

Η κύρια διαφορά μιας δραματοθεραπείας από τις δυο προηγούμενες πιο κλασικές μορφές ψυχοθεραπείας είναι ότι εδώ ο θεραπευόμενος δε μιλά απλά για το σύμπτωμά του, αλλά το ζεί. Μέσα από ειδικές συνθήκες-σενάρια και θεατρικά παιχνίδια, είτε σε ατομικό, είτε σε ομαδικό επίπεδο, ο θεραπευόμενος μπαίνει ο ίδιος ολόκληρος με το Σώμα του μέσα σε άλλα Σώματα-ρόλους, που αντιπροσωπεύουν είτε άλλες εναλλακτικές πτυχές του εαυτού του είτε τους ίδιους τους άλλους, και εάν βρίσκεται σε ομάδα, του δίνεται η ευκαιρία να αλληλεπιδράσει μαζί τους και ζωντανά. (Η ατομική επομένως δραματοθεραπεία απευθύνεται περισσότερο σε ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν το πρόβλημά τους με το Σώμα τους, αλλά δε θα επιθυμούσαν σε αυτή τη φάση να το διαδράσουν με άλλους).

Όπως γίνεται φανερό, μέσω μιας δραματοθεραπείας ταξιδεύει κανείς περισσότερο μέσω του σώματός του, παρά μέσα από τα λόγια του. Επομένως σε πρώτη ματιά θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτή η μορφή θεραπείας θα ταίριαζε περισσότερο σε όσους είναι ικανότεροι να σκέφτονται μέσα από το σώμα τους, και έχουν έντονη ανάγκη την κίνηση και την πράξη, την κινητική και σωματική εκτόνωση, για να διερευνήσουν τις περιοχές της ανησυχίας τους.

Αυτό δε σημαίνει ότι σε μια περισσότερο παραδοσιακή μορφή ψυχοθεραπείας δε χρησιμοποιούνται παιχνίδια ρόλων (role plays) με τον θεραπευτή. Η σημαντική διαφορά όμως στις δυο μορφές θεραπείας είναι ότι η μια ξεκινά από την αφετηρία ότι η κατα-νόηση προηγείται της πράξης και της κίνησης, (ψυχοθεραπεία), ενώ η άλλη ότι η πράξη και η κίνηση προηγούνται της κατα-νόησης (δραματοθεραπεία).

Στη μία περίπτωση πρώτα σκεφτόμαστε και μετά δρούμε, ενώ στην άλλη πρώτα δρούμε και μετά σκεφτόμαστε.

Θα ήταν αρκετά επιφανειακό κανείς να σπεύσει να προκρίνει τη μια στάση έναντι της άλλης, τη στιγμή που και οι δύο αποτελούν δυο διαφορετικές φιλοσοφίες ζωής. ΄Ισως η πρώτη να θεωρείται πιο πολιτισμένη, γεγονός που κάνει φανερό ότι όσοι τρέφουν μια συμπαθεια για μορφές ψυχοθεραπείας όπως η δραματοθεραπεία, βρίσκουν αρκετή σοφία ακόμη και σε πιο πρωτόγονες και προπολιτισμικές μορφές σκέψης και αντίληψης των πραγμάτων. Για ένα τέτοιο αίτημα σκέψης, εμποτισμένης από το τραγωδιακό σώμα, πάλεψε για μια ζωή ένας Νίτσε.