Xρονικότητες

Χρόνος και ψυχοθεραπεία. Μία πρώτη προσέγγιση

Ένας χρόνος γραμμικός που έχει καθοριστεί σύμφωνα με ένα καθορισμένο αριθμητικό σύστημα. Μετράει. Κάθε δευτερόλεπτο του λεπτού, της ώρας, της μέρας. Μέχρι να γίνουν χρόνια. Ώστε να μπορεί κανείς να λέει ότι είναι 33 χρονών, 3 ωρών, 10 λεπτών και 30 δευτερολέπτων. 33 χρόνια από πότε; Από τότε που βγήκε από τον ενδομήτριο τόπο; Από το «ράπισμα του ψυχρού αέρα»; Από τη στιγμή της σύλληψης; Ή από τότε που γεννήθηκε μέσα στη σκέψη των γεννητόρων; Από τότε που άρχισε να κατοικεί τα ονειρά τους, τις φαντασιώσεις τους; Από τότε που άρχισαν να μιλάνε για αυτόν, μάλιστα βρίσκοντάς του, ήδη πολύ πριν γεννηθεί, την Μια λέξη, αυτή που θα τον ξεχωρίζει για πάντα, τη μεγαλύτερή του σφραγίδα, το Όνομά του; Ένα όνομα που δεν διάλεξε, αλλά θα φέρει ως στίγμα; To σημάδι του Κάιν μιας προπατορικής επιθυμίας; Aλλά και ακόμη πιο πίσω, από τότε που οι γονείς των γονιών του ονειρεύονταν (ή δεν), για ένα εγγόνι, έναν απόγονο, και φαντασίωναν ψηλαφίζοντας τη θέση του στον κόσμο και στην δική τους επιθυμία; Τα ίχνη της πραγματικής μας γέννησης χάνονται στον χρόνο. Έναν χρόνο που όπως αποδεικνύεται δεν λειτουργεί ως απλή αντίστροφη μέτρηση από μία στιγμή που απλώς ΄΄φαινόμαστε΄΄ στον κόσμο. Είναι ένας χρόνος δίνης, ένας χρόνος λογικός, καμπυλωμένος γύρω από ένα πρωταίτιο, το πρωταίτιο μας, το μεγάλο γιατί της επιθυμίας. Τί θέλησαν και μας ανείλκησαν από το τίποτα, από την ανυπαρξία στον κόσμο; Σε αυτόν τον μικρό, τον μέγα, με την πολύχρωμη βοή, τη μαρμαρυγή και τον ντόρο των πραγμάτων; Ποιά θέση έχουμε, πού χωράμε μέσα του, μέσα τους; Υπάρχουν στιγμές που όλη η προσωπική ιστορία περνάει σαν καλειδοσκόπιο από μπροστά μας. Μια ζωή που χωράει σε ένα κλάσμα. Μια αναγκαστική επιλογή στιγμών. Τί ίχνη χρόνου αφήνει πίσω της; Είναι ίδιος ο πραγματικός γραμμικός χρόνος με τον χρόνο που νιώθουμε ότι έχει περάσει από πάνω μας; Θυμόμαστε όλα τα γεγονότα σαν να έχουν διαρκέσει τον αριθμητικό τους χρόνο; Ή υποκειμενοποιείται αυτός ο χρόνος, κάνοντας άλλες στιγμές να φαίνονται σαν αιωνιότητες και άλλες σαν να μην έγιναν ποτέ; Μεταφέροντας μας, σαν μέσα από σκωληκότρυπα, όπως θα έλεγε ένας φυσικός, σε γεγονότα μεταγενέστερα, αφήνοντας ένα τεράστιο χάσμα στο ενδιάμεσο, ένα χωροχρονικό vacuum μιας ωπής, μιας μαύρης τρύπας; Θυμόμαστε, ανακαλούμε τα γεγονότα με τη χρονολογική τους πάντα σειρά; Ή έχουμε πολλές φορές την αίσθηση ότι κάποιο που ακολούθησε προϋπήρξε; Υπήρξε η αιτία ενός που προηγήθηκε; Πόσο χρονών εντέλει νιώθουμε; Υπάρχουν άραγε μεγαλύτερες αποδείξεις από αυτές για τα πολλά πρόσωπα του Χρόνου; Για αυτόν τον παλμικό, ακιδοειδή συστολικό-διαστολικό ιριδισμό; Πάντα κάτι μέσα στον Χρόνο μένει εκτός του, πάντα κάτι μας διαφεύγει, κάτι που δεν υπόκειται σε προκρούστειες γραμμικές λογικές. Τα πολλά πρόσωπα του Χρόνου είναι μόνο ένα μονοπάτι από τα πολλά που αποδεικνύουν την αλληλοσυμπλοκή των διαφορετικών μας πραγματικοτήτων. Γιατί ο νους, οι αισθήσεις, το σώμα, το πνεύμα πατάνε το καθένα και σε μια άλλη πραγματικότητα, αποτελούν το καθένα και μια άλλη ΄΄κατασκευή΄΄ του Έξω. Αποτελούν άλλες του εκφάνσεις. Άλλη είναι η χρονική ΄΄λογική΄΄ του καθενός. Με αυτή την έννοια η ψυχοθεραπεία γίνεται ένα ταξίδι στον Χρόνο, ένα ταξίδι που καμία επιστημονική φαντασία δε μπορεί να αντιγράψει. Ξεδιπλώνουμε το θέατρο της Ζωής μας, αλλάζοντας ελεύθερα οπτική γωνία, εστίαση, αφηγηματικά επίπεδα, προοπτική, διακτινιζόμενοι όχι μόνο από το μέλλον στο παρελθόν και αντίστροφα, αλλά ζώντας ταυτόχρονα και διαφορετικές του εκφάνσεις, και μάλιστα εκφάνσεις ενός μέλλοντος που δεν έχει ακόμη έρθει. Ή ζώντας εκ νέου, σαν να μην το είχαμε ζήσει ποτέ, ένα παρελθόν που ξεχάσαμε, ή αρνηθήκαμε, ή δεν προλάβαμε να γευτούμε. Με αυτή την έννοια είμαστε ΄΄έργα in progress΄΄, σε εξέλιξη, έργα που από τη μια διεκδικούν την τελείωσή τους και από την άλλη συνεχώς μεταθέτουν, αφήνοντας μετέωρη, σε εκκρεμότητα την τελευταία τους πράξη, διεκδικόντας έτσι τον χαμένο τους Χρόνο και διατηρώντας την πιο ενήλικη χαμένη τους παιδικότητα.

Σχολιάστε